Dagboek van de afvaller

Vrijgelaten uit de jeep, veilig uit het depot gekomen en nog vol ongeloof over wat er gebeurd was, en ineens… ging het spel toch weer door voor mij. Ik mocht terug! Dat moment voelde bijna onwerkelijk. Alsof je denkt dat het boek dicht gaat, en er toch ineens nog een aantal extra hoofdstukken blijken te zijn.

Als je me dat aan het begin had verteld, had ik het waarschijnlijk niet geloofd. Wat een KADO was dit en wat heb ik in die extra tijd ongelofelijk veel mogen meemaken. Momenten die bijna niet in woorden te vatten zijn. Zoals het voetballen met al die enthousiaste Tanzaniaanse kinderen als publiek. Hun energie, hun lach, het pure plezier. Dat vergeet ik nooooit meer.

Of dat moment dat ik aan de silo hing tijdens het abseilen. Mijn hart bonzend in mijn keel, Matteo smeekend in m’n oor en een telefoon die maar bleef rinkelen. En dan ineens… een stem die ik zó goed ken: Carlijn mijn lieve vriendin aan de telefoon. Dat was zó onverwacht en zó ontroerend dat ik daar nog steeds kippenvel van krijg als ik eraan terugdenk.

En dan de natuur, mijn hemel: de zonsopgangen, het licht dat langzaam over die eindeloze vlaktes rolt. De dieren die ineens opduiken in het landschap. De stilte van die enorme wijdte. Ik zou hier pagina’s over kunnen schrijven, maar dan wordt dit dagboek echt veel te lang.

Wat ik misschien nog wel het meest ga missen, zijn de kleine dingen tussen alle opdrachten door: Het samen zingen in de jeeps. Het omvallen van het lachen om Bram en Daan. Mijn fijne bondje met Milan, waarin soms één blik al genoeg was. En de ongelooflijke liefheid van de crew, die altijd op de achtergrond aanwezig is maar zo’n groot deel van deze ervaring vormt.

En ergens voelt het bijna ironisch: de droom waarvan ik dacht dat hij na dat eerste rode scherm meteen voorbij was, is uiteindelijk toch uitgekomen. Ik heb het spel mogen spelen, ik heb het avontuur mogen voelen en ik heb het verder geschopt dan ik ooit had durven hopen.

Het was intens. Soms zenuwslopend. Soms verwarrend. Maar bovenal ongelooflijk bijzonder. En daarom overheerst uiteindelijk één gevoel: dankbaarheid. Voor dit avontuur en voor de mensen met wie ik het heb mogen delen.

Als ik iets meeneem uit dit avontuur, is het dat het leven soms een andere route kiest dan je zelf had bedacht. En dat juist daar, in die onverwachte wendingen, vaak de mooiste ervaringen liggen.

En dat besef… dat voelt eigenlijk als de echte winst. ♥️

Met dikke tranen… van geluk…Liefs Eveline