Dagboek van de afvaller

Dit was echt een ongelofelijk mooie ervaring. Bij aankomst in Tanzania ontmoet ik de hele groep, sommigen ken ik al, met sommigen heb ik zelfs gewerkt, anderen ken ik van gezicht, en een paar kende ik nog niet. Maar één ding wordt snel duidelijk: wat een leuke, vrolijke, lieve en grappige groep is dit!

Ik heb mezelf voorgenomen om ontspannen in het spel te staan, om zoveel mogelijk ook te kunnen genieten van deze prachtige reis. En als je jezelf bent, sta je ook in je kracht. Dan kan je open laten zien wie je bent, in alle facetten. Laat je ontroeren, wees verrast, wees in het moment, sta open voor de ander, wees empathisch, wind je op, maak je kwaad. Als je maar dicht bij jezelf staat zal niemand je iets kwalijk nemen.

Mijn eerste kamergenoot is Nas, dat voelt vertrouwd, ken deze lieve man al een tijdje en we hebben ook samengespeeld in de serie Het Gouden Uur. Maar er staat dus ook een goed acteur voor me, dus zou een goeie Mol kunnen zijn. Ik vond het oprecht jammer dat Nas er zo snel uit ging, maar ja…that’s the game.

Het sympathieke aan Wie is de Mol? is dat het een programma is waar het alleen maar aan jezelf ligt als je het spel moet verlaten. Er is geen gekonkel, geen vijandigheid, geen kwade plannetjes, en dat maakt elke opdracht een genot om mee te maken.

Uiteraard komt er tijdens opdrachten ook een soort oer mentaliteit naar boven, een trots, een Spartacus, een voetballer die niet kan voetballen maar wel heel hard wil scoren. Ik ben best een trots persoon, dus het is me ook de eer te na om mijn best niet te doen. Een olifant van 3000 kilo moet gewoon zo snel mogelijk over de finish gegooid worden, het balkon van Rik, daar moet ik gewoon aankomen zonder omwegen.

Blik vooruit. En lol hebben. Ondertussen uiteraard goed om je heen kijken, maar je niet blindstaren. Zo veel opschrijven als je lukt, zonder dat dat van je lekkere vrije tijd afgaat.

De voetbalwedstrijd was trouwens wel echt een hoogtepunt: tegen Tanzania, op een prachtig knollenveld, aan de voet van een berg, omringd door honderden lieve schoolkinderen. Kinderen die ons tot tranen toe ontroerden door vol passie het Tanzaniaanse volkslied te zingen, door zowel ons als de Tanzanianen toe te juichen, door te dansen en te zingen bij elke goal. Daar kan het grote mensen voetbal nog een voorbeeld aan nemen, maak plezier en wees tegenstanders in liefde.

De lokale mensen op de verschillende plekken waar we komen zijn sowieso ongelofelijk lief voor ons, en behulpzaam. De koffieplantage heeft ook veel indruk op me gemaakt: staan wij daar een opdracht te doen terwijl tientallen vrouwen in de zon de koffiebonen aan het filteren en aan het drogen zijn, en ze lachen ons toe met een mooie gastvrije blik.

We hebben zoveel gezien: de drukke stad Arusha, plantages, meren, bergen, de serengeti, wilde dieren, aapjes rond onze lodge, de Masai en hun geweldige tradities en gewoontes, het eiland Zanzibar, het huis van Freddie Mercury en de prachtige zee.

Milan als kamergenoot was erg fijn, leuke gast, rustig en met een mooi karakter, waar je ook goed een borreltje mee kunt drinken. Maar het was ook dubbel: ik ging steeds meer op Milan zitten in de test. Ik bleef ook spreiden onder een select groepje, maar een paar acties van Milan hadden mij overtuigd dat hij het was: onder andere een vraag die hij een beetje stiekem aan Bram stelde na de opdracht van de Mol voor 2 jokers, waarna hij zich betrapt voelde en deed alsof er niks aan de hand was. Maar niets bleek minder waar, en toch ben ik er nog. Wat heeft mij gered? Waarschijnlijk toch nog net genoeg gespreid, en een dosis geluk.

Ik heb gewoon àlles meegemaakt, de volle 9 afleveringen erbij mogen zijn, dus ik kan alleen maar dankbaar zijn en voldaan, want ik heb de volle rit meegemaakt, net niet tot de laatste 3 gekomen, maar oprecht: dat geeft niet, we zien elkaar weer bij de finale en gaan er dan een mooi feest van maken.

Want dat waren we wel: een leuk cluppie!

Groetjes Matteo