Dagboek van de derde afvaller

Wie zou nee zeggen tegen zo’n avontuur? Na een psychologische test en een reeks gesprekken kwam het bericht: ik mocht mee. Bestemming? Tanzania. Een land in Centraal-Afrika waar ik nog nooit was geweest, maar dat mij uiteindelijk betoverde.

Schiphol: de eerste blikken

Op Schiphol, met een petje en een bril om onherkenbaar te blijven, zag ik ze voor het eerst: Bram, Daan, Milan, Geraldine, Evelien, Delilah, Nienke, Quinty en Matteo. Iedereen was er, verspreid door het vliegtuig, maar nog zonder woorden. De spanning was voelbaar. Hoe zouden we ons tot elkaar verhouden? Wat voor spel zou ieder spelen? Het avontuur begon al voordat we de lucht in gingen.

Aankomst in Tanzania: magie en verwondering

Toen we landden in Tanzania en elkaar eindelijk mochten ontmoeten, was dat een bijzonder moment. Maar het echte begin kwam pas toen we boven de savanne vlogen. Onder ons doemden de Big Five op—niet allemaal, maar genoeg om me te laten beseffen: dit is geen dierentuin, wij zijn hier te gast in hun wereld. De verwelkoming door lokale stammen, met zang en dans, was overweldigend. En toen begon het spel.

Het Spel: een strijd met mezelf

Ik moet eerlijk zijn: ik had me niet genoeg voorbereid. En tegelijkertijd denk ik: hoe bereid je je voor op Wie is de Mol?. Het spel der spellen. Elk jaar kijk ik naar Wie is de Mol? en denk ik: hoe zou ik dit doen? Maar nu ik er middenin zat, realiseerde ik me: dit spel is niet voor mij. Ik kan niet liegen, niet manipuleren, niet saboteren. Ik heb het wel geprobeerd maar ik werd niet gelukkig van het gevoel dat ik erdoor kreeg. Sterker nog, ik heb aardig wat slapeloze nachten gehad in Tanzania. Tegelijkertijd was het een ongelooflijke ervaring. De spellen—bij de lodges, de jeeps, de markt, de voetbalwedstrijd, op het meer— voor de voetbalwedstrijd tegen Tanzania vond ik een absoluut hoogtepunt. Het bracht me ook even terug naar mijn jeugd. Toen ik nog op voetbal zat. En dan was er ook nog het in de club, dansend met de groep, op zoek naar aanwijzingen, naar jokers en misschien wel een vrijstelling.

Het Afvallershotel: een onverwachte wending

Na drie afleveringen was mijn avontuur voorbij. En dat was erg jammer. Maar ik was er ook wel oké mee. Eindelijk weer rustig slapen, dacht ik. Normaal gesproken ga je dan naar het afvallershotel om bij te komen, maar voor mij werd het een beproeving. Op dag vijf begon mijn verstandskies op te spelen. De pijn werd ondraaglijk. Nadat ik uit het spel lag ging ik naar tandarts en daar kreeg ik het advies om hem te laten trekken, maar: "Doe het als je terug in Nederland bent." Met een zak pijnstillers ging ik terug naar het afvallershotel, maar de pijn en de WAT ALS-gedachten werden alleen maar erger. Uiteindelijk was er maar één oplossing: naar huis

Thuis: een anticlimax, maar ook troost

Thuis werd de verstandskies getrokken, en langzaam knapte ik op. Mijn Wie is de Mol-avontuur eindigde niet zoals ik had gehoopt, maar de herinneringen blijven. De groep was fantastisch—ik heb zo enorm gelachen. Het was een reis om nooit te vergeten, met een groep die voor altijd een plek in mijn hart zal hebben. Een reis vol met hoogtepunten, maar voor mij helaas ook met momenten van twijfel en pijn.

Terugblik: liefde voor het avontuur

Kijk ik met spijt terug? Nee, absoluut niet. Ik ben blij dat ik het heb meegemaakt, ook al was het van korte duur. Het spel is onder mijn huid gekropen, en misschien was het wel goed dat het maar drie afleveringen duurde. Want soms zijn de mooiste herinneringen juist diegene die kort, maar intens zijn.

Ik wens alle kandidaten nog een geweldige tijd! En ik weet zeker dat ik van ze ga genieten. En vooral heel veel ga lachen. En verder nog een dikke Shout-out naar het publiek! Dank voor het meeleven, dank voor alle lieve en leuke berichten en voor de mensen die dachten dat ik de Mol was: sorry. Heel veel kijkplezier!!!

Liefs.