Dagboek van de eerste afvaller

In een ver land, midden in het spel, met dat zenuwslopende muziekje in mijn hoofd. En nu stond ik er! In Tanzania, met de zon op mijn gezicht en mijn hart in mijn keel.

En misschien is dat wel het meest confronterende van alles: precies dát waar ik het meest bang voor was, is gebeurd. Vanaf het moment dat ik wist dat ik mee mocht doen, spookte één gedachte door mijn hoofd: als ik er maar niet als eerste uitga. Ik wilde het spel voelen, erin groeien, mezelf bewijzen. Het is pijnlijk, maar misschien zit daar ook iets leerzaams in. Blijkbaar raakt het me zo, omdat ik het zó graag wilde.

Ik zag het scherm rood kleuren en voelde mijn maag letterlijk naar beneden zakken. Alles in mij riep: nee, dit klopt niet… NEE, nee…! Ik heb gespreid en was me erg bewust van het risico op tunnelvisie. Maar die test… mijn handen trilden. Mijn hoofd ging alle kanten op. Zenuwen op maximaal. En met dat scherm voor je, voelt elke vraag als een mijnenveld. Heb ik toch te veel naar de groep gekeken? Te veel bezig geweest met de details en te weinig uitgezoomd? Was ik meer psycholoog dan kandidaat?

En dan dat moment dat je mee moet lopen met Rik. Geen uitgebreid afscheid van de groep, geen laatste knuffels, geen tot straks… Gewoon klaar. Alsof je midden in een droom wordt wakker geschud.

Wat het extra rauw maakt: mijn kids, dit was ook een beetje hun avontuur. Ze waren zó trots dat mama mee mocht doen. Het idee dat ze me niet wekenlang konden zien strijden en misschien wel terecht teleurgesteld zijn, dreunde mijn hoofd binnen. Alleen daarom al heb ik er echt om gehuild, meer dan ik had verwacht.

Ik wilde de groep niet al missen! Wat hadden we in die korte tijd al veel lol gehad, van geweldige oneliners tot met z’n allen het deuntje van de Mol neuriën tot de crew gek van ons werd. De spanning in de busjes, die unieke mix van competitie en verbondenheid die je nergens anders vindt. In een paar dagen ontstaat er iets wat je niet kunt uitleggen aan mensen die er niet bij waren. En dat alles op 1 van de meest betoverende plekken op aarde. Ben toch eigenlijk best een bofkont, hoe dan ook.

Waar ga ik dan naartoe, hoe nu verder? Geen idee, en eerlijk gezegd wil ik daar op dit moment ook nog even niet over nadenken. Eerst dit maar even voelen. De teleurstelling, het gemis, een gek soort liefdesverdriet. Maar onder dit alles zit ook iets anders: dankbaarheid. Het gevoel dat ik daar mocht staan, pakt niemand me ooit meer af.

Liefs Eveline