Dagboek van de Mol Nathan

Het is 2023

en daar zit ik dan, alleen aan mijn bordje opgewarmde macaroni waar ik al de hele week van eet. Eigen schuld, dikke bult. Mijn vriendin en zoontje zijn namelijk een maand op rondreis in China. Geïnspireerd geraakt door mijn deelname aan Wie is de Mol? 2020, de verhalen en natuurlijk de geweldige beelden van dat seizoen. ‘Papa, red je het wel zonder ons?’ Je denkt nee, maar je zegt ja, want iedereen gun je datgene wat ik op mijn netvlies gebrand heb staan, uit dat seizoen. 

Met regelmaat sluit ik nog steeds mijn ogen en probeer terug te keren naar dat voorrecht wat je hoopt het één keer in je leven mee te mogen maken: meedoen met het allermooiste en leukste programma van de wereld.

Denkende aan dat opgewarmde bordje macaroni had ik nooit durven dromen dat, een jaar later, ik op een doorsnee doordeweekse dag, een telefoontje zou kunnen krijgen uit onverwachte hoek met de vraag of ik zou willen nadenken te willen deelnemen aan het 25-jarige jubileumseizoen van Wie is de Mol?.

Er ging van alles door mijn hoofd. Moet ik dit wel doen? Het was immers iets waar ik zo intens van genoten heb en met liefde vertelde aan de rest van de wereld. Moest ik niet gewoon al heel gelukkig zijn met die ene deelname? Nadat het duiveltje klaar was in mijn linkeroor, maakten een leger engeltjes zich klaar voor mijn rechteroor. 

Ben je wel goed bij je hoofd, Nathan? Wat een eer. Wat een voorrecht. Gelijk Sparta Rotterdam bellen en vrij vragen/nemen. Van die 250 deelnemers kiezen ze wederom voor jou. Jij gaat toch nooit een uitdaging of avontuur van dit kaliber uit de weg? Wie zegt dat het niet weer een fantastische ervaring wordt? En ja hoor… letterlijk vier uur later zat ik met de technisch directeur en de algemeen directeur van Sparta om tafel, met een succesvolle afloop.

’s Avonds, onder het genot van een kop thee, viel het besef me als een komeet binnen. Nathan jongen, je bent er gewoon weer bij. En met een brede glimlach op de bank keek ik vol goede moed uit naar wat er komen zou.Mollicitatie:Iedereen is op zoek naar het antwoord op die ene vraag. Maar ook voor een kandidaat die gaat molliciteren is er maar één antwoord op die ene vraag die sowieso gesteld gaat worden: Wil jij de Mol zijn? Overigens de enige vraag waar ik van tevoren over nagedacht heb op de weg naar de betreffende locatie. Nathan, waarom zou je ja zeggen, jongen? Die rol als jagende kandidaat stond je gegoten, ondanks dat je pas vlak voor de finale Rob in het zicht kreeg. Je snapt hoe spreiden werkt.

De wet van de meerderheid, het vrouw/man-principe, je kan rustig blijven onder stress of druk, geweldige uitgangspunten om te kijken of je de finale weer kunt halen of misschien nu probeert het wel te winnen. En toch zeg ik op dat ene moment suprême: ‘Ik sta ervoor open om de Mol te zijn.

Het besef, als je dat uitspreekt en ze je door de mangel gaan halen om te kijken of je ertegen bestand zou kunnen zijn, was voor mij alweer een nieuwe, unieke ervaring die nooit iemand mij gaat afpakken. Wat mij het meest is bijgebleven uit de sollicitatie is dat ik het superleuk vond, en een opdracht waarbij ik een gecompliceerde puzzel moest leggen waarbij ik tegelijkertijd een vragenvuur kreeg waar ik gaan ja/nee of ‘uh’ op mocht antwoorden.

Nadat de zandloper leeg was keek ik op van mijn puzzel en veegde nog net niet de mensen tegenover mij de tranen van het lachen weg. Bij het weglopen uit de ruimte vroeg ik om de uitslag van de puzzelopdracht, maar dit was voer voor het Guinness Book of Records: ‘We zijn maar gestopt met tellen, Nathan.’ Met een opgewekt gevoel, zonder verdere verwachtingen, verliet ik de locatie.

Jij bent de Mol!: Tijdens de Mollicitatie gaf ik aan dat het zijn van een Mol totaal niet te onderschatten is. Voor het eerst in een situatie gebracht worden die je niet kent, geeft je absoluut geen garanties op basis van hoe je denkt dat het eruit komt te zien. Dynamieken in groepen en gedragingen van mensen die druk en stress ervaren kunnen zorgen voor onverwachte situaties die niet te voorspellen zijn.

Maar dan komt toch écht dat ene moment waar je antwoord krijgt op die ene vraag: Word ik gekozen als Mol? Je zit aan tafel vol verwachting en het antwoord op die vraag is: ‘Ja!’ Er gebeurde iets heel bijzonders op dat moment bij mij. Het respect en de dankbaarheid dat de makers dit aandurven met mij, zorgden gelijk voor het besef dat dit een geheim is waarmee ik niemand anders dan mezelf wilde belasten. Niet thuis, niet mijn management, geen oud-Mollen, helemaal niemand. Rambo ging vroeger ook alleen het bos in en kwam er altijd weer uit. Even nog een keer goed uitblazen en: let’s get ready to rumble!

Jij de Mol? Nee? In China stond ik ook hoog op de verdachtenlijst bij de mensen thuis. Ook de keuzes die ik daar met eer en geweten maakte, zorgden toch regelmatig voor gefronste wenkbrauwen. Op de vraag of ik nog doelstellingen of voornemens had voorafgaand aan het startsignaal in Portugal, was het antwoord duidelijk: ‘Ja.’

Mijn eerste prioriteit was dat ik voor de deelnemers en de makers, wie je ook bent en hoe ver je ook zou komen, een situatie als Mol wilde creëren waarin zij zouden kunnen terugkijken op een seizoen om nooit te vergeten. Een Mol die opereert vanuit barmhartigheid, verbinden en liefde, zoals ik ben, waardoor ik niet per se veel hoef te acteren.

Uiteraard wel met de wetenschap dat ik een rol vertolk in het spel die iets anders is dan dat van de overige kandidaten. Belangrijk voor mijzelf was dan ook om te blijven benoemen dat ik niet lieg, maar een geheim bewaar dat mensen mij in goed vertrouwen hebben gegeven (en dat liegen bleek achteraf: dat heb ik niet eens zo heel hoeven doen).

Niet je status als Mol laten afhangen aan de hoogte van het potgeld, maar gewoon meer doen dan je best en ook durven te blijven genieten van de momenten die het programma je met honderd procent zekerheid gaat geven. Een eer en een dankbaarheid tonen naar al die fantastische 25 Mollen in 25 seizoenen die op hun eigen authentieke manier mensenmassa’s met hun geweldige streken aan de buis gekluisterd hebben.

De bekendmaking van de kandidaten:O, hemeltjelief. Vijf oud-Mollen gaan zich mengen in de strijd om de titel winnaar van het jubileumseizoen van Wie is de Mol?. Die weten natuurlijk als geen ander hoe je die rol moet vertolken, voor én achter de schermen. Staat van paraatheid: was voor mij ook gelijk hoog. Een voordeel zag ik wel in het feit dat zij voor de eerste keer in hun leven de mogelijkheid zouden krijgen een rood scherm te zien. Buiten het feit dat het zijn van de Mol je zelfs als je ligt te slapen scherp houdt, is het element twijfelen aan je eigen waarneming als kandidaat niet te onderschatten.

Ik voelde me gesterkt in mijn eigen theorieën dat de Mol Nathan niet te vergelijken is met de andere geweldige oud-Mollen die mee zouden meedoen aan deze editie, met daarbij een andere omgeving en een andere dynamiek.

De start:

Daar sta je dan, Nathan, met je goede gedrag, gebracht door een motorstoet, op een plein in hartje Porto met vier oud-kandidaten. Aan de start van de marathon die Wie is de Mol? heet. Dat moment staat me nog zo helder bij omdat het echt een van de weinige momenten is geweest dat ik de wedstrijdspanning voelde die gelijkstaat aan het spelen van grote wedstrijden in stadions tijdens mijn carrière als voetballer. 

Alsof je in de catacombe staat met een kind aan je hand en je de Arena gaat betreden. Ik hoopte maar één ding: dat hetzelfde zou gebeuren als op het voetbalveld. Dat als de scheidsrechter zou fluiten, ik dat gevoel zou verliezen en me onverstoorbaar kon richten op hetgeen dat van mij gevraagd word. En ja hoor, het gebeurde. Het was ook letterlijk te vergelijken, want ook al heb je voorkennis, wat ik al eerder aangaf, mensen in een groep zijn niet altijd te sturen (en zéker deze niet).

Binnen 15 seconden liep niks volgens plan. Vanaf dat moment dacht ik ook: tactieken kunnen de prullenbak in, dit werkt niet bij Wie is de Mol?.

Sahil wilde met mij: ‘je zegt geen nee, want dat is gek’. Ik wilde met iedereen behalve Sahil, want die rent hard. En Loes pakte het voortouw met het pakken van een aantal kistjes. Goed idee Loes, om twee sprintkanonnen maar twee koffers te laten pakken. Hou je koest, Nathan. In kleiner comité proberen op te lossen met Sahil. Het laatste kistje aan onze kant met het geld werd niet gepakt en de missie was geslaagd.

En toch zat ik nog niet helemaal in de juiste rol. Toen we de laatste kistjes hadden afgeleverd bij Rik vroeg hij of we die laatste nog wilden halen vanwege de openstaande tijd. Mijn topsporthart schreeuwde: ‘Ja, tuurlijk, Rik!’ maar met de helderheid van geest dacht ik: o nee, je bent een Mol. Geen oogcontact maken met de medekandidaten en nog een paar keer diep uitblazen van vermoeidheid, want ik ga echt niet nog niet brug nog een keer op. 

De opdrachten:

Ik heb uit de grond van mijn Mollenhartje van elke opdracht intens genoten. De hoogtepunten zijn ondoenlijk om te benoemen, maar de verkiezing van de Mol door de oud-winnaars, wat betekende dat er direct €2000,- uit de pot verdween, was een echte jackpot. Het trekken van de rode kaart om de pot leeg te trekken: dat ik dit ooit zou zeggen als voetballer, dat ik blij zou zijn met een rode kaart, waar ik overigens nog wel even wat gesprekken voor moest voeren.

De Fado-opdracht aan de finale tafel, die ik met hakken over de sloot haalde, verliep btw echt precies zoals ik hem in mijn hoofd had bedacht. Het staan achter de kandidaten tijdens het maken van de test (prachtig), met mijn team Badguys lasergamen, vals zingen in een speedboot met de dames en de tekst verdraaien, en natuurlijk niet te vergeten: het één-op-één-moment met Rik in een prachtige portkelder waar hij mij een aanbod deed dat ik als Mol niet kon afslaan.

Allemaal momenten die, als ik ze zo weer de revue laat passeren, niet op kunnen tegen toch wel iets wat ik nog veel mooier vond uiteindelijk. Mag ik dat zeggen als Mol? Een Mol mag alles zeggen, Nathan! Oké, daar komt’ie. Het allermooiste vond ik toch wel de momenten van euforie die de kandidaten hadden wanneer ze iets tot een redelijk goed einde hadden gebracht. Ook voor mij onbetaalbaar. Het eerste grote moment was de scheikundeopdracht, en dat zorgde voor een geweldige, positieve boost voor de groep.

Het paste zo bij mijn doel om, ondanks de Mol-acties, de kandidaten dit soort momenten te laten beleven waarbij ik mijn gevoel van trots oprecht niet onder stoelen of banken stak.

Bondje met Sahil:

Ik weet het nog als de dag van gisteren. In het hotel kwam Sahil naar mij toe en zei alleen maar: ‘Nathan, we gaan straks even met de camera erbij naar buiten, dit ga je top vinden.’ De twee ninja’s, zoals we onszelf noemen door onze manier van slapen in de kamer, gingen onder toezicht van de camera iets bekonkelen. Wat kon dit zijn? Wat had dit te betekenen?

Ik had hem immers een cadeau gedaan uit de lasergame-opdracht (mijn meegenomen min-geldbriefje). Ik hoopte stiekem maar op één ding: vraag me niet officieel voor een Mol-huwelijk! Want een bondje zou betekenen dat je het vertrouwen uitspreekt in de ander, en dat is nou net niet de bedoeling. Ik wil natuurlijk dat mijn broski ver gaat komen in het spel.

En ja hoor, hetgeen mij beangstigde werd waarheid. Op dat moment is er geen weg terug. De vriendschap die je al hebt opgebouwd en de informatie die je al deelt, maakt dit een logische formaliteit. Wat veel mensen niet weten, is dat ik bij de eerste opdracht in Porto met de koffers Sahil heb aangesproken op het verkeerd lopen naar de brug, iets wat Rob Dekay ook ooit deed bij mij in een taxi ergens in China.

Lieve Sahil, weet dat ik vanaf dat moment er alles aan heb gedaan om je toch zo lang mogelijk in het spel te houden. Ik probeerde je te sturen op Anne-Marie, omdat ik veel met haar deed en veel bij haar zat. De jokers in de Fado-opdracht, het aansturen (vrij dwingend) van het inzetten van de joker tijdens de test, het willen teruggeven van de joker na de fado-opdracht (je wilde echt niks horen)… het was uiteraard tevergeefs. De enige manier om je echt in het spel te houden, was als je de pijlen op mij zou richten.

Met pijn in het hart liet je me achter met de dames, maar wat heb jij het avontuur voor mij extra saus gegeven. Je bent een mens om van te houden: slim, oprecht en grappig, waar je stiekem ook een goede Robin was voor deze Batman. Maar jou kennende ben je daar stiekem ook wel een beetje trots op!

1-voor-1

Imanuelle

Represent Roffa, je weet zelf! De kennismaking in het hotel voordat het programma begon, zorgde al gelijk voor een klik. Dezelfde interesses in dezelfde stad. Je aanstekelijke enthousiasme, lach en eigen mening zorgden ervoor dat iedereen na de eerste uitzending met je mee baalde. De manier waarop je die teleurstelling ving, kenmerkte nogmaals je sterke persoonlijkheid!

Richard

Regelmatig hebben we samen nog gesproken over hoe dat spreiden nu werkt. Ik had 100% procent met je meegedaan om door te gaan met de test, als ik Dennis niet stiekem had zien meekijken op mijn test in de garage, waar ik als laatste antwoord een vrouw had ingevuld (ik had anders mijn rol al prijsgegeven). Je vroeg nog: “Nathan, wat zou jij doen?”

Ik zou doorspelen… met alle risico’s van dien. In Niet de Mol! gaf je aan niet gemaakt te zijn voor dit spel. Lieve Richard, juist jij bent gemaakt voor dit spel. Je hebt menig hart in de huiskamers weer veroverd en je hebt het spel gespeeld op de manier waarvan jij dacht dat die het beste was. Ben je dan niet stiekem ook gewoon een winnaar?

Dennis

Beelden zeggen vaak meer dan woorden. Uitgeroepen tot een van de beste mollen ooit en jij kiest mij als room mate. Je bent een vent die van zijn hart geen moordkuil maakt, maar ook ik heb die kwetsbare kant mogen ontdekken. Weet dat, uit de grond van mijn hart, de vele gesprekken die we samen gehad hebben, oprecht en gemeend waren. Mijn reactie naar aanleiding van jouw vertrek sprak boekdelen. Grandioos dat ik met jou in dit seizoen van Wie is de Mol? mocht zijn.

Anne-Marie

Als ik aan jou denk, Anne-Marie, dan denk ik aan die ene zonnestraal op een donkere maandagmiddag in oktober. Altijd een glimlach, altijd ruimte voor een gesprek. Ik snap dat De Slimste Mens bij jou is uitgekomen en jij hebt mijn werk als Mol ook niet heel makkelijk gemaakt, omdat je echt iemand was die de pot boven eigenbelang stelde (een kandidaat naar mijn hart 😉). De meest pijnlijke was toch wel in de garage: “Je hebt Wie is de Mol? en je hebt de geldpot, toch?” Ondanks dat je een man had ingevuld. Anne-Marie, ik hoop dat je genoten hebt van het avontuur zoals ik van jou heb gedaan.

Jurre

Jij weet wat ik bedoel als ik schrijf dat ik vooral jou met dit seizoen echt de allermooiste tijd van je leven wilde geven. En wat ben je als kandidaat ver gekomen! Je mag echt onwijs trots op jezelf zijn, want jij hebt echt je tanden erin gezet. Je hebt niks aan het toeval overgelaten en het meedoen van Sahil maakte de zoektocht voor jou er niet makkelijker op. We hebben samen een één-op-één gehad waar mijn gezicht in de plooi bleef, maar wat niemand zag: ik was in mijn broek aan het plassen van de lol. Wie is de Mol? staat je goed, Jurre. Op naar seizoen 3!

Kim

Diep en diep respect voor jou! Elke dag dat we een stapje dichter bij de eindstreep kwamen, groeide mijn bewondering voor jou. De mooiste goal die ooit gemaakt is, volgens velen, is de solo van Maradona vanaf de middenlijn, waarin hij een team vol tegenstanders passeerde. Jij hebt precies dezelfde schitterende solo gemaakt in dit jubileumseizoen.

Kim, ik heb gezien dat het zijn van een kandidaat soms spannende momentjes heeft opgeleverd, maar jij hebt mij de allerspannendste bezorgd als Mol. Het moment dat je vroeg tijdens het lasergamen of ik mijn tas gecheckt had (een van de weinige momenten dat ik me liet verleiden uit enthousiasme). Ik zei ‘ja’, wat ‘nee’ moest zijn. Als jij daar de tas had opengedaan die ik in de achterbak had gegooid, had je mij ontmaskerd. Kim werkelijk, echt een diepe buiging voor jou.

Loes

Perfecte plaatje eat your heart out…Perfecte kandidaat zal je bedoelen! Ik hield echt van onze momentjes samen, waarna we vervolgens weer onze eigen pad kozen. Vaak hadden we ook aan één oogcontact of een glimlach genoeg en dan wisten we: het is goed. Voor vertrouwelijke informatie kwam je altijd even factchecken, en dan was je ook aan het goede adres. Ik heb je altijd de juiste en eerlijke informatie gegeven, zelfs toen je vroeg na de champagne: “Hoelang zit jij eigenlijk al op Merel?”.

Loes, Jij hebt mijn avontuur als deelnemer glans gegeven, al vanaf het eerste moment dat we samen de motor opstapten en de olijven deelden vóórdat het spel nog moest beginnen.

Merel

Over onze band zou ik een heel molboekje kunnen schrijven. Laat ik beginnen, lieve Merel, met een felicitatie voor het winnen van dit mooie jubileumseizoen. Ik koester oprecht het feit dat Wie is de Mo? ons bij elkaar heeft gebracht: de vele dierbare gesprekken (bijv. op de kade in Porto, of tot laat in de nacht), de gemaakt herinneringen samen en natuurlijk het ontbijtje op bed 😊.

Regelmatig keek ik met bewondering op een afstandje naar hoe de pijlen van een mogelijke Mol jouw kant op schoten, en hoe jij als de Matrix Reloaded 2.0  deze met zoveel charme, ontspannenheid en mysterie nog ontkende noch bevestigde. In twee seizoenen ben je een Mol én een winnaar geworden; voor mij de ultieme queen ‘Wie is de Mol’-speler. Merel, thanks for being you!

De Pastel de Nathan’s zijn op!

En dat betekent nog een paar laatste woorden aan werkelijk iedereen die werkzaam is geweest aan dit jubileumseizoen. Ik heb mijn tranen kunnen bedwingen tijdens het spel, maar de kippenvel bij de gedachte aan al die gepassioneerde, keihard werkende mensen die het vertrouwen en het geloof hebben gehad dat ik deze rol over het thuishonk zou brengen, is iets wat ik nooit, maar dan ook nooit, in mijn leven zal vergeten.

Jullie waren fantastisch in China, jullie zijn fantastisch in Portugal en jullie blijven fantastisch in de toekomst.

Zowel in China als in Portugal hoor je me zeggen: “Heb vertrouwen in de mensheid.” Jullie hebben dat gedaan in mij, en ik hoop dat iedereen gezien heeft dat ik mijn best heb gedaan om, met een brede glimlach, lef, vertrouwen, gepaste fanatisme, maar ook zeker met respect en liefde voor het spel en de medekandidaten, het geheim proberen te beschermen.

Alle kijkers: ik hoop dat jullie hebben genoten. Bedankt voor het kijken, en met de laatste Pastel de Nathan schiet ik weer ondergronds, waar Rik als het goed is nog op mij zit op te wachten met een lekkere Port. Uit welk jaar ook alweer, Ellie?

Liefs, 

De Mol, Nathan