Dagboek van de vierde afvaller

Natúúrlijk wil ik spelen en puzzelen in het buitenland, met een groep mensen met wie ik volgens mij een onvergetelijk avontuur ga delen. Volmondig ja dus. In de weken voor vertrek slaat er toch lichte paniek toe.

Wat als die mensen stom zijn? Wat als ik niet goed genoeg slaap krijg? Hoe moet dat met de toetsweken van de kinderen? Zijn dit genoeg kleren? Te veel? Is het belachelijk als ik een föhn meeneem? Als ik honger krijg, ben ik heel onaardig. Hoe weeg ik thuis m’n koffer? (Het speciale weeghaakje dat ik vervolgens koop breekt meteen doormidden dus ik gok dat mijn koffer te zwaar is). 

Alle kamers in huis lijken wekenlang ontploft, maar uiteindelijk ben ik klaar om te gaan. Ik heb vreselijk gelogen tegen onze dochters; dat ik voor een buitenlandse streamingdienst in een serie ga spelen. Waar? Nou deels in Engeland (want het tijdsverschil is daar hetzelfde als met Tanzania, dus mocht er ooit een telefoontje mogelijk zijn is dat in ieder geval niet verdacht) maar verder kan ik niets zeggen.

Ik voel me ellendig en vraag me af of ze me ooit nog serieus zullen nemen wanneer ze erachter komen dat ik zo keihard gejokt heb; ik die altijd zo hamert op integriteit. 

Mattias, mijn echtgenoot, brengt me naar Schiphol en ik voel tranen opwellen als hij me helpt met mijn koffer uitladen. Een kus, een foto, nog een kus, en dan rolt mijn tank van een koffer me naar de afgesproken ingang. Omhelzende begroetingen met onze begeleiders, en dan krijg ik het smoelenboek onder ogen.

Ik gier het uit: Matteo??!! Matteo en ik zaten twintig jaar geleden tegelijkertijd op de Toneelschool in Arnhem en al heb ik hem jaren niet gezien, ik weet nu al dat het in ieder geval gezellig borrelen wordt in Tanzania. Het zien van de foto’s van de rest van de groep maakt me natuurlijk ontzettend nieuwsgierig. Hoe wordt het om met hen dit avontuur in te duiken? Eerst elkaar nog even straal negeren op Schiphol en dan… 

Na de landing in Tanzania volgt een achtbaan die zich moeilijk te beschrijven laat. Na een very akward, aftastend gezamenlijk diner en de eerste nacht in een hotel, buitelen vervolgens de opdrachten in moordend tempo over elkaar.

De laptopschermen kiezen (shit), de olifant sjorren (zweten), het jeepdepot (chaos), de markt (bijna van m’n stokje na een onvermijdbaar wc-bezoek), de bootjes navigeren (volkomen logisch toch?), ‘uit’ tegen Tanzania, (altijd lastig), de club (niet m’n lievelings), laserpuzzelen (joejoe met je distributieriem), en uiteindelijk liegen tegen Daan die in abseilende doodsangst verkeert (huilen, wij beiden).

Het is allemaal in alle opzichten meer dan ik me ooit had kunnen voorstellen. Na de laatste opdracht voel ik me wankel en ellendig en ben ik even het spoor bijster. Ik begin aan de test en voel dat m’n instincten me in de steek laten. We wachten in stilte, de sfeer is beladen, en als mijn rode scherm verschijnt ben ik zowel niet als wel verbaasd. 

Ik word naar het afvallershotel gebracht, waar die lieve Nasrdin bij hoge uitzondering net is vertrokken. Geraldine vangt me op, en al is het echt een ellendig gevoel om niet meer bij de groep en de opdrachten te zijn en je speurtocht zo bruut afgebroken te zien worden, is het voor ons beiden fijn om dit in ieder geval met de ander te kunnen delen.

We vinden elkaar in zowel verdriet als dikke pret, en nu is het afwachten tot de volgende kandidaat zich bij ons voegt. En: what happens in the afvallershotel, stays in the afvallershotel ;-)

Rest me alleen nog, lief dagboek, op te schrijven hoe onmetelijk groot mijn plezier is geweest in het meedoen aan Wie is de mol. Aan íedereen die meewerkt aan dit programma, aan mijn medekandidaten én aan de Mol: jullie zijn de besten. (En ik weet het nog steeds niet).

Liefs,

Delilah