Dagboek van Nienke

Zo’n moment tussen de test en eliminatie blijft een beetje gekkig. Zenuwen, ongemak, maar ook: er valt nu toch niets meer aan te doen.

De 20 vragen zijn door ons allemaal ingevuld, de punten worden geteld en het enige wat wij kunnen doen is als een stel makke schapen naar Rik wandelen die ons met zijn meest ondoorgrondelijke blik zit op te wachten. Ik zak in mijn stoel en de twijfel slaat toe. Ik heb gespreid, maar was het genoeg? Ik vind het best moeilijk, zo’n test maken. Bijhouden welk antwoord op wie slaat, graven naar de feitjes in je geheugen (was de celebrity crush van Bram nou Angelina Jolie of Jennifer Lawrence of totaal iemand anders? 

Pff, de namen van de ouders van de Mol?! Ja, weet ik veel. Wacht, en wie stond er eigenlijk achter mij op de groepsfoto? ARGH) Ondanks dat ik de grootste notulist van de groep was - ik schreef ALLES op, Daan noemde me dikwijls plagend ‘Evert Santegoeds’ omdat ik alles van iedereen te weten wilde komen en dat in schema’s neerpende in mijn molboekje - tóch blijft zo’n test een dingetje. Er zijn jokers ingezet, Eveline heeft voorkennis, het kan alle kanten op gaan.

Als Rik mijn naam noemt staar ik als in een soort trance naar de gevreesde tablet en ik hou mijn adem in. Please word groen, please word groen, dwing ik met mijn gedachten, alsof ik er nog enig invloed op kan uitoefenen. Het lijkt een eeuwigheid te duren. En dan, BAM. ROOD. Mijn ingehouden adem ontsnapt uit mijn mond. Dit was het dan. Ik neem afscheid van de groep, zou iedereen het liefst kapot willen knuffelen, maar Rik roept voor de derde keer mijn naam dus ik leg mijn molboekje neer en volg hem, weg van de groep, weg van het spel.

Ik denk terug aan het moment dat we aankwamen in dit gebied van de Masai, toen we onze koffers hadden neergezet in de lemen lodge waar we gezamenlijk sliepen en vanaf een boomstam op de vallei uitkeken. De zon ging onder, en alles wat we zagen was een vreedzaam langgerekt landschap en het puntje van de Kilimanjaro. Dat was het moment waarop ik me INTENS gelukkig voelde. Op deze plek, met deze mensen, alsof ik me toen pas realiseerde wat een ongelooflijke reis dit eigenlijk was. We waren er net achter gekomen dat we blijkbaar al in aflevering 6 zaten, en dat aflevering 5 zou eindigen zonder eliminatie. Er daalde een soort rust over me heen. Aflevering 6! What a ride. 

Ik voelde me plotseling zo dankbaar voor deze gestoorde achtbaanrit waarin ik was beland. Kijk dan waar we zitten! Kijk dan wat we meemaken! Ik kon wel janken van geluk en dankbaarheid, zo bijzonder voelde deze plek. Dat dit een plek is waar mijn ouders begin jaren 80 ook zijn geweest, waar zij elkaar hebben ontmoet en de Kilimanjaro zelfs nog hebben beklommen, maakt het extra speciaal. Ik maak een pact in mijn hoofd. Vanaf dit moment is alles oké. Als ik er nu uitvlieg, dan heb ik er vrede mee.

Het maakt de exit een stuk zachter, hoewel ik het als fanatiekeling uiteraard het liefst tot de finale had geschopt. Wat ook helpt, zijn de lieve meiden die vol smart op me wachten in het afvallershotel op Zanzibar. Ik val Geraldine en Delilah in de armen (Nas is op dit moment al naar huis) en ben zó blij hen te zien. Eindelijk kunnen we ‘normaal’ met elkaar omgaan, en hoef ik niet meer vol wantrouwen elk woord af te wegen en mezelf continu af te vragen: wat zeg ik wel, wat zeg ik niet? - dát vond ik nog het pittigst van allemaal. Wat een bevrijding! 

We hebben heerlijke dagen, waarop er altijd wel iemand op een random moment van de dag ineens lukraak roept: “maar misschien is het toch…?” We kaatsen theorieën heen en weer, spelen ontelbare potjes 30 seconds (uiteraard wil iedereen altijd met Delilah in het team) en ontvangen de volgende afvallers die binnendruppelen met open armen.

Wie Is De Mol? 2026, wat een mazzelaar dat ik met deze rit mee mocht. Het is zo’n beetje exact een jaar geleden dat ik een berichtje van mijn agent kreeg, terwijl ik in Nieuw-Zeeland zat. Of ik open stond voor WIDM. Uhhh.. JA?!?! Zoals zovelen was het een langgekoesterde droom, maar leek het ook altijd een ver-van-mijn-bed-scenario. En nu werd het gewoon werkelijkheid? 

Fast forward naar nu, kijkend naar alle afleveringen die elk bevestigen dat het écht geen gekke koortsdroom was. Ik heb het een fantastisch avontuur gevonden, de spanning van het onbekende, de aangename verrassing toen ik zag wie de andere kandidaten waren, het continu meedragen van een geheim, de geweldige crew en de bloedstollende opdrachten. Vliegend over de savanne, stamelend bij een paaltje, rennend over de markt, bungelend aan een silo aan en ondertussen aan de lopende band dat legio aan bad guys ontwijken. En dat allemaal met de helft van de tijd de slappe lach dankzij ons olijke duo.

DANK voor de leuke reacties, ik heb genoten van alle analyses en gesmuld van de theorieën die naar mij zouden wijzen als mol, terwijl ik zelf in de veronderstelling was dat ik vanaf moment één (lees: het paaltje debacle) de meest onverdachte kandidaat OOIT was. Want nee, ik was niet aan het over-acteren, ik kan gewoon écht niet liegen! En ja, ik trek vreemde gezichten zonder dat ik het door heb, maar ik ben gewoon heel expressief! 

Alles wat ik ‘verdacht’ deed was per ongeluk, want ik heb écht altijd geprobeerd er alles aan te doen om die pot vol te krijgen (ook al ging dat niet altijd vlekkeloos). HOOGSTE POT OOIT! Gaat dat nog lukken? We gaan het zien. Ik ga in elk geval ontzettend genieten van de laatste afleveringen en ik hoop jullie ook. Wat was het een fantastisch avontuur met een land en een groep die ik in mijn hart gesloten heb. Op naar de finale! (want net zoals de rest weet ook ik nog stééds niet wie de mol is!)

LIEFS -X- Nienke

O ja en ps. OMG ik had dus gewoon WEL gelijk tijdens het diner bij de Masai!! TOLD YOU SO.