Dagboek van de tweede afvaller

Ik weet nog zo goed dat ik gebeld werd door de redactie van Wie is de Mol?. Ik was op vakantie en verwachtte geen telefoontje dat startte met +31. Maar toen kwam de vraag. Alles om me heen stopte even en mijn hartslag sprong omhoog. “Wil je meedoen aan Wie is de Mol? 2026?” JAAAA schreeuwde ik. Een droom die uitkwam. Meedoen aan het Spel der Spellen. De geheimzinnigheid die er om dit programma hangt. De hoeveelheid mensen die met het programma meeleeft en de inmiddels 26 seizoenen die er al geweest zijn. Ongeëvenaard.

Op het vliegveld begon de geheimzinnigheid. We moesten niet te veel opvallen. Ik kreeg te horen wie er meededen. Een paar van de kandidaten kende ik al. Maar alsnog mocht ik ze niet begroeten. De vlucht naar Tanzania was vreemd. Je weet dat je aan het begin staat van een spel dat 24/7 doorgaat en waarin alles anders kan zijn dan het lijkt. Je zit in Wie is de Mol?.

Aangekomen in Tanzania en buiten het vliegveld konden we eindelijk iedereen begroeten. Elkaar omarmen en realiseren dat het gaat beginnen. En wat een gek idee dat de Mol ook hier rondliep… Ik wilde graag mensen vertrouwen, maar wist ook dat dat niet 100% kon. Ondanks dat mijn tijd in het spel kort was, kan ik echt zeggen dat dit spel niet zomaar een spel is. Het neemt je over. Bij het ontbijt. Als je gaat slapen. Je droomt erover. Al toen ik atletiek deed als tiener wilde ik altijd winnen. En ook met spelletjes ben ik extreem competitief. Ook bij dit grote spel wilde ik daarom niet gaan mollen als ik niet echt de Mol was. Ik ga alleen op zoek naar de Mol. Spelen voor het geld. Mijn best doen en winnen voor mezelf en voor de groep. En vooral: genieten.

Constant ben je op je hoede. Soms vergat ik even op te letten op anderen doordat ik zo fanatiek bezig was met geld proberen te verdienen voor in de pot en samen de spellen goed te doen. Maar dan werd ik weer op scherp gezet: Wie… is… de Mol? Soms denk je het te weten, maar het blijft gissen.

Iets wat de kijker niet ziet, maar wat ik wel graag wil benoemen, is de enorm professionele productie van het programma. De spellen zijn van een ander niveau. Het hele team en alle mensen achter de schermen zijn zo gepassioneerd en alles is tot in de puntjes geregeld. Ze leven met je mee en laten je je thuis voelen, weg van huis.

Twee afleveringen heb ik mogen zoeken naar de Mol. Ik heb een joker gevonden, maar deze vervolgens niet ingezet. Die beslissing, die ik pas maakte toen ik in de stoel zat, zit mij natuurlijk nog steeds dwars.
“Waarom heb ik die niet ingezet? En wat als ik het wel had gedaan?” Het spookt nog steeds soms door mijn hoofd en heeft me veel beziggehouden. Maar ja, ik kan het niet meer terugdraaien.

De hele dag door fanatiek spellen spelen — het was een droom die uitkwam en ik zou het graag tot het einde hebben uitgespeeld. Het was dan ook enorm balen dat ik er zo vroeg uitvloog. Ik verliet het spel teleurgesteld, maar ook trots en met opgeheven hoofd. Ik heb het spel gespeeld zoals ik wilde. Met plezier. Zonder te mollen. Voor het team.

Helaas heb ik dat maar even kunnen doen. Maar ik wil iedereen bedanken die heeft gekeken. Iedereen die heeft gejuicht en die meeleefde. Iedereen die mij als Mol verdacht of misschien hoopte dat ik ging winnen. En ik wil graag alle mensen rondom het programma bedanken. De Molfamilie. Want ondanks dat ik er maar kort in zat, voel ik me er onderdeel van.

En nu? Nu is het meekijken met het spel en goed opletten. Want wie de Mol is…? Dat weet zelfs ik nog niet.

Liefs, Geraldine